Posted on
Wszystko zaczęło się w latach 70-tych w Stanach Zjednoczonych... Stacja NBC, poszukując nowej audycji dla kobiet zasiadających przed telewizorami w środku dnia, postanowiła zaadaptować reguły popularnej gry „Wisielec” na potrzeby formatu telewizyjnego. Program nazwano „Wheel of Fortune”. Zasady były proste. W zabawie brało udział trzech graczy, którzy odpowiadali cyklicznie. Gra polegała na odgadywaniu liter, a następnie formułowaniu hasła. Każda „trafiona” litera była szansą na wygranie nagrody, którą losowało się kręcąc kołem. W takiej formie teleturniej dotarł do Polski.
Czytaj dalej
Magda, pocałuj pana - to powiedzenie przeszło już do historii polskiej telewizji. Za jego sprawą teleturniej „Koło Fortuny” stał się klasykiem początku lat dziewięćdziesiątych, a hostessa Magda Masny jedną z najbardziej rozpoznawalnych kobiet tamtego okresu.
Koło Fortuny było pierwszym polskim programem w pełni zrealizowanym na zagranicznej licencji. Emisja rozpoczęła się 2 października 1992 na antenie TVP2. Program prowadził Wojciech Pijanowski - prezenter telewizyjny, szaradzista, autor wielu teleturniejów i łamigłówek. Towarzyszyła mu hostessa - Magda Masny, od której wymagano znacznie więcej niż tylko odsłaniania literek.
"Muszę pilnować swojego miejsca, zawsze się uśmiechać, zgrabnie chodzić, a nie tupać… mam także całować finalistów" – wyliczała pani Magda w jednym z wywiadów.
"Muszę pilnować swojego miejsca, zawsze się uśmiechać, zgrabnie chodzić, a nie tupać… mam także całować finalistów" – wyliczała pani Magda w jednym z wywiadów.
Sporo kontrowersje budziły dwuznaczne wypowiedzi, które Pijanowski kierował pod adresem swojej asystentki. Gdy dochodziło do finału, prosił hostessę o złożenie gratulacji zwycięzcy słowami: „Magdo, pocałuj Pana” lub „Magda obiecała, że Pana pocałuje – bardzo Pana polubiła”. Innymi, bardziej dosadnymi żartami były: „Magda, pokaż Panu”, „A teraz Magda pokaże Panu w samochodzie” – określenia te weszły do słownika codziennego Polaków.
Masny, w wywiadzie dla Superexpresu, podsumuje swoją pracę w teleturnieju następująco: „To była przyjemna praca i dosyć dobrze płatna. Występowałam w programie osiem lat, od początku do końca. Przetrwałam wszystkich prowadzących. Zniknęłam tylko raz na dwa miesiące, gdy byłam w ciąży z drugim dzieckiem.”
Koło Fortuny nadawano początkowo trzy razy w tygodniu – w niedziele, wtorki i czwartki. Audycję realizowano z wyprzedzeniem, na cały miesiąc, w Wytwórni Filmów Dokumentalnych w Warszawie. Uczestników wyłaniano w procesie skomplikowanych, płatnych eliminacji, jednak chętnych do udziału w programie nie brakowało. Kusiła popularność, a przede wszystkim cenne nagrody rzeczowe. Dla przykładu, uczestniczka jednego z odcinków z 1993 roku w teleturniejowym sklepiku „zakupiła” Telewizor Elemis, maszynę do pisania, żelazko, odkurzacz, zestaw fotograficzny, zestaw rajstop oraz bibliofilskie edycje „Trylogii” i „Dzieł Kultury Polskiej”. To wszystko wywiozła ze studia zdobytym w finale Polonezem.
Teleturniej gościł na antenie telewizyjnej Dwójki do września 1998 roku. W ciągu sześciu lat kilkakrotnie zmieniały się scenografia, godzina emisji, a także prowadzący programu. W 1995 roku Wojciech Pijanowski został odsunięty od prowadzenia teleturnieju z powodu podejrzeń o nietrzeźwość oraz niewydawanie graczom nagród. Przez krótki czas program prowadzili Jerzy Bończak, Andrzej Kopiczyński, Paweł Wawrzecki, a następnie Stanisław Mikulski.
Koło Fortuny mógło poszczycić się oglądalnością, jakiej nie ma żaden teleturniej emitowany współcześnie. W okresie największej popularności przed telewizorem zasiadało około 10 milionów Polaków. Duży odsetek stanowili mężczyźni. I nie chodziło wcale o literki czy hasła. Wielu miało nadzieję, że to specjalnie dla nich, Magda odsłoni cztery litery.
Posted on
Czytaj dalej
Już pierwsze lata nowej dekady uchyliły Polakom okno na wielki świat. Emitowany przez TVP1 serial Dynastia przyciągnął przed telewizory 16 milionów telewidzów, którzy śledząc perypetie rodziny Carringtonów, jednocześnie kształtowali sobie obraz życia amerykańskich elit finansowych.
Dynastia to sztandarowe dzieło amerykańskiej telewizji ABC lat 80-tych i zarazem jedna z najsłynniejszych wysokobudżetowych oper mydlanych na świecie. Kręcony przez prawie dekadę serial wylansował wiele nowych gwiazd i przypomniał o istnieniu tych zapomnianych. Tryumfy święciły przede wszystkim odtwórczynie głównych ról kobiecych: Linda Evans i Joan Collins.
Pomysł na Dynastię zrodził się w głowach pary scenarzystów, Richarda i Esther Shapiro, których zainspirował emitowany w brytyjskiej telewizji serial „Ja Klaudiusz”. Okraszoną sporą dawką seksu i intryg fabułę postanowili ulokować w „nafciarskim” Denver, zwłaszcza że Dynastia miała stanowić odpowiedź na emitowany w konkurencyjnej stacji CBS serial „Dallas”. Zrobiono wszystko, aby przykuć uwagę telewidzów. Jest więc kochające się małżeństwo (Blake i Krystle), zazdrosna była żona (Alexis) oraz gromada ślubnych i nieślubnych dzieci – a wszyscy piękni jak z obrazka i nieprzyzwoicie bogaci. Scenarzyści postanowili pobawić się konwencją opery mydlanej, wpisując do scenariusza tak legendarne wątki, jak masakra ślubna w Mołdawii, manipulacje umysłu czy porwanie Fallon Carrington przez UFO.
Serial był przerysowany do granic możliwości, lecz o ile amerykańscy widzowie potrafili zachować dystans do prezentowanych na ekranie treści, o tyle w Polsce było już nieco gorzej. Bijąca wszelkie rekordy popularności Dynastia stała się odzwierciedleniem aspiracji społeczeństwa i ... źródłem inspiracji. Na przestrzeni lat polskie kobiety wzorowały się na stylu głównych bohaterek, a grzywka „a’la Crystal” była jedną z najpopularniejszych fryzur początku dekady. Zapanowała również moda na nadawanie dzieciom imion bohaterów serialu. W doniesieniu prasowym z 1993 roku napisano:
„W gminie Małogoszcz w Kieleckim rodzice nadali dzieciom imiona bohaterów serialu. Ksiądz ochrzcił Bena Sochę, Kevina Sieczkę i Alexis Guzik”
Początkowo Telewizja Polska zakupiła tylko kilkadziesiąt odcinków, które zaczęto emitować 2 lipca 1990 roku na antenie Programu Pierwszego. Ostatni z 220. epizodów pokazano w grudniu 1993 roku, a niedługo po nim wyemitowano film „Dynastia: Pojednanie”. Powstała również kontynuacja serii pt. "Dynastia Colbych", którą polscy widzowie mogli oglądać od stycznia 1994 roku. Na początku lat 90-tych, nakładem wydawnictwa Temark, ukazała się książka „Dynastia” napisana na podstawie scenariusza serialu przez Eillen Lottman.
