witamy w latach 90-tych

Rok 1989 to nie tylko upadek komunizmu w Polsce, ale również koniec pewnej epoki. W niepamięć odeszły puste sklepowe pułki, nagie haki i gigantyczne kolejki. Polacy wreszcie odetchnęli z ulgą… nastały lata 90-te.

Ach, co to były za czasy! Z jednej strony staraliśmy się uporać z reliktami minionej epoki, z drugiej zaś uczyliśmy się funkcjonowania w nowej, kapitalistycznej rzeczywistości. Po latach szarzyzny życie w Polsce wreszcie nabrało kolorów. Sklepowe regały zaczęły zapełniać się wszystkim tym, czego wcześniej nie można

było dostać bez wizyty w dewizowym Pewexie, a pierwsze komercyjne stacje telewizyjne zaprosiły do naszych domów nowych - kultowych już dziś - bohaterów. Wtedy po raz pierwszy spróbowaliśmy hamburgera, dowiedzieliśmy się co to jest szampon i odżywka w jednym, poczuliśmy niezwykłą miękkość, jaką daje użycie płynu Cocolino, a dzięki batonowi Bounty poznaliśmy smak raju.

Zapraszam Was w podróż po krainie wspomnień. Odwiedzimy Polskę, jaką pamiętamy z lat dzieciństwa i młodości. Na Stadionie Dziesięciolecia kupimy kasetę Shazzy, przymierzymy spodnie ogrodniczki i poczujemy

zapach wiatru, który nazywa się Masumi. Dowiemy się, kto zabił Laurę Palmer, za ile karteczek można przehandlować Tamagotchi, co się stanie, kiedy Kevin zostanie sam w domu, i który proszek z formułą TAED najlepiej usunie plamy po Czekodżemie. Gdzieś pomiędzy Beverly Hills 90210 i Marchewkowym Polem zatańczymy Macarenę, rozegramy kosmiczny mecz z Bandą Drombo, a piwem EB popijemy smażone zielone pomidory. Porozmawiamy na każdy temat z Mariuszem Szczygłem, Magda Masny specjalnie dla nas odsłoni cztery litery, a Anna Patrycy wyjawi sekret podpasek ze skrzydełkami. Przygotujcie się, następny przystanek: LATA 90’.

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Życie codzienne. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Życie codzienne. Pokaż wszystkie posty
Posted on

Kobiece zapachy lat 90-tych...

Jeszcze nie Chanel, ale już nie „Pani Walewska”. Modne Polki lat dziewięćdziesiątych pachniały wiatrem i krzykiem z wykrzyknikiem. Oto cztery zapachy, które podbiły nozdrza polskich kobiet.

Kobako
Klasyk późnego PRL-u doskonale radzący sobie w kapitalistycznej rzeczywistości  wczesnych lat dziewięćdziesiątych. Wraz z upadkiem komunizmu kryształowe flakony Kobako przeniosły się z peweksowej półki do kosmetyczki przeciętnej Polki, przybliżając ją o krok do blichtru rodem z Dynastii czy Santa Barbary.

Masumi
Są kobiety, które pachną wiatrem. Ten wiatr nazywa się Masumi – głosił slogan reklamowy jednych z najpopularniejszych perfum dekady. Masumi wdarło się na polski rynek z siłą tornada… i wyrządziło podobne szkody. Ciężki, duszący zapach sprawił, że zmysł powonienia wielu kobiet został na zawsze przytępiony.

Vanilla Fields
Nieśmiertelny prezent imienionowo-urodzinowo-gwiazdkowy. Pachniały nim matki, babki, ciotki i nauczycielki. Jeden z legendarnych zapachów firmy Coty, wylansowany w 1993 roku i cieszący się nie słabnącą popularnością przez wiele lat.

Exclamation
Zapach o sile rażenia gazu bojowego z pod Ypres. Tajna broń większości koleżanek z klasy. Zagraniczna reklama i zamknięte w czarno białym flakonie kwiatowo – waniliowe nuty sprawiły, że polskie kobiety zapragnęły pachnieć „krzykiem z wykrzyknikiem”
Czytaj dalej
Posted on

McDonald's

Wraz ze zmianą ustroju zmieniły się upodobania kulinarne Polaków. Tradycyjny schabowy z ziemniakami zaczął odchodzić do lamusa, wypierany przez coraz bardziej popularnego hamburgera. Z rodzimego krajobrazu powoli znikały cieszące się dużym uznaniem w latach 80-tych bary mleczne ustępując miejsca budowanym na zachodnią modłę restauracjom szybkiej obsługi z charakterystyczną literą M w szyldzie.

Sieć restauracji McDonald's została założona 15 maja 1940 r. w San Bernardino w Kalifornii przez braci Dicka i Maca McDonaldów.  Pierwsze próby wejścia na polski rynek amerykańska firma podjęła już w 1979 roku negocjując z Ministerstwem Handlu Wewnętrznego i Usług projekt stworzenia „systemu masowego żywienia”, który miał być prowadzony przy współpracy ze Społem. Nie wyszło. Musiało minąć ponad dziesięć lat, zanim pierwszy polski McDonalds otworzył swoje podwoje dla wygłodniałych Zachodu Polaków. W dniu otwarcia (16 czerwca 1992 r.) przeszklona przybudówka Domów Towarowych Sezam na rogu ulic Marszałkowskiej i Świętokrzyskiej w Warszawie, w której ulokowano bar, przeżyła istne oblężenie.  W efekcie pobito światowy rekord -  45 tysięcy klientów dokonało ponad 13 tysięcy zamówień.
     Polacy wydawali się niezrażeni ani skromnym początkowo menu, ani wyśrubowanymi jak na tamte czasy cenami. 
"Neon McDonalds’a mógł nam  zasłonić słońce i nikt nawet by się nie zorientował. Tak byliśmy zapatrzeni w stronę Zachodu" – trafnie podsumowano początki polskiego kapitalizmu na jednej ze stron internetowych.  Mac-specjały przypadły do gustu zwłaszcza młodszej generacji, która w duchu sprawdzonych rozwiązań z minionego ustroju,  znów zaczęła formować kolejki – tym razem przed  lokalami fastfoodowej sieciówki. Rosła sprzedaż, rosły tyłki kwiatu polskiej młodzieży.
     Zdesperowane Matki Polki, chcąc chronić żołądki synów przed wrzodami i uda córek przed cellulitem, serwowały na obiad kajzerkę z mielonym i wmawiały im, że to to samo. Zapał jednostki w konfrontacji z marketingiem międzynarodowej korporacji okazał się jednak niewystarczający. Polską tradycją stało się rodzinne celebrowanie dziecięcych świąt nad hamburgerem i kubkiem coli. Latorośle w prezencie dostawały kolorowe pudełko z napisem Happy Meal, w którym, oprócz pustych kalorii, mogły znaleźć zabawkę z najnowszej kolekcji fastfoodwej sieciówki. Przejawem snobizmu tamtych lat stało się noszenie do szkoły kanapek w pudełku po zestawie z McDonaldsa i obkładanie zeszytów w zabrane z tacy menu.
     Obecnie w Polsce znajduje się około 250 lokali sieci McDonald’s, w których zatrudnionych jest przeszło 20 tysięcy osób.  Choć od otwarcia pierwszego baru minęło prawie 20 lat, a w mediach coraz częściej pojawiają się doniesienia o wątpliwej jakości serwowanych potraw,  McDonald’s nadal cieszy się w Polsce dużą popularnością. 
Czytaj dalej
Posted on

Gargamele




Początek lat dziewięćdziesiątych w Polsce to okres prosperity dla wszystkich tych, którzy zdecydowali się na spróbowanie swoich sił w rodzimym biznesie. Rozkwit gospodarczy sprzyjał powstawaniu nowych - mniejszych lub większych - fortun. Sposobem na manifestację sukcesów odniesionych w warunkach wolnorynkowych stał się własny dom - i to dom nie byle jaki... 


Od początku dekady kwitło budownictwo indywidualne, niestety w formie zupełnie oderwanej od naszej tradycji. Od Bałtyku do Tatr zaczęły straszyć rezydencje z basztami, wieżyczkami i krużgankami wznoszone przez wzbogaconych na raczkującym kapitalizmie rodaków. W trendach architektonicznych odnotowano wielki powrót budownictwa "stylowego". Bardzo zdobne domy i budynki użytkowe stanowiły "interesującą" odskocznię od nudnych, prostych form epoki PRL-u. Pseudogotyckie wille, przypominające ponure zamczysko z kreskówki o smerfach, ochrzczono mianem "gargameli".
     Społeczne aspiracje polskich dorobkiewiczów lat dziewięćdziesiątych znalazły swoje odzwierciedlenie w kształtach wieżyczek, falujących dachach, zaokrągleniach i krzywiznach ścian oraz formach będących karykaturalnym nawiązaniem do konwencji szlacheckiego dworku. Im większe sukcesy w biznesie, tym większy rozmach w przyozdabianiu rodzimego domostwa. Chęć realizacji marzeń za pomocą pieniądza zaowocowała pojawieniem się w polskim krajobrazie dziwnych, czasami wręcz groteskowych form architektonicznych.
Czytaj dalej